Η Ωραία Ελένη της Ελλάδος: το κλεμμένο κάλλος

Που βρίσκεται η ΕΛΕΝΗ σήμερα
Ποιοι ΤΡΩΕΣ την  κλέβουν και την κρατούν  "όμηρο" στην ΤΡΟΙΑ
Πως κτίζουν τα ΤΕΙΧΗ τα ψηλά
Ποια είναι η Τροία

 Το κάλλος δεν είναι απλή διακόσμηση. Είναι ένδειξη κόσμου. Η ίδια η λέξη κόσμος στην αρχαία ελληνική σημαίνει και τάξη, και στολισμός, και αρμονία. Άρα, όταν η «Τροία» αρπάζει το κάλλος, δεν αφαιρεί μόνο την ομορφιά· διαταράσσει την τάξη και την αρμονία της ζωής.

Η σύγχρονη «Ελένη» δεν είναι πρόσωπο· είναι το ελληνικό κάλλος που βρίσκεται σε ξένα χέρια. Είναι:
η Αφροδίτη της Μήλου στο Λούβρο,
η Νίκη της Σαμοθράκης,
οι Καρυάτιδες στο Βρετανικό Μουσείο,
τα χιλιάδες ελληνικά αγάλματα, αγγεία και επιγραφές που βρίσκονται σε υπόγειες αποθήκες ξένων ιδρυμάτων.
Η Ελένη είναι η ομορφιά που αρπάχθηκε, η αισθητική υπεροχή που έγινε λάφυρο, η ψυχή της Ελλάδας που ταξιδεύει χωρίς να επιστρέφει.
Και όπως στον μύθο, η αρπαγή της Ελένης δεν είναι ερωτική· είναι πολιτική.
Είναι η αρπαγή της νομιμοποίησης, της αρχαιότητας και της πολιτισμικής υπεροχής.
Η αρπαγή της Ελένης είναι το αρχέτυπο της πολιτισμικής λεηλασίας: η ομορφιά, η γνώση και η πολιτισμική υπεροχή της Ελλάδας αρπάζονται από ισχυρά συστήματα που τις μετατρέπουν σε κεφάλαιο, κύρος και εξουσία.
Η σύγχρονη πολιτική «Τροία» είναι τα κράτη, οι θεσμοί και οι οργανισμοί που φυλάνε αυτό το κλεμμένο κάλλος πίσω από τείχη οικονομικής και ιδεολογικής ισχύος.

Η Ελένη ως πολιτικό σύμβολο: το κάλλος που αρπάζεται

Η Ελένη δεν είναι γυναίκα· είναι το ελληνικό κάλλος. Και το κάλλος, στην πολιτική θεωρία, είναι κεφάλαιο.
Η αρπαγή της Ελένης συμβολίζει:
την αρπαγή της αισθητικής υπεροχής,
την αρπαγή της πολιτισμικής νομιμοποίησης,
την αρπαγή της γνώσης,
την αρπαγή της ιστορικής συνέχειας.
Η Ελένη είναι η Ελλάδα που βρίσκεται σε ξένα χέρια: η Αφροδίτη της Μήλου, η Νίκη της Σαμοθράκης, οι Καρυάτιδες, τα χιλιάδες αγάλματα και οι επιγραφές που βρίσκονται σε μουσεία-φρούρια.

Η πολιτική λειτουργία της αρπαγής: γιατί κλέβουν την Ελένη

Η αρπαγή του κάλλους έχει τρεις πολιτικές λειτουργίες:

1. Νομιμοποίηση εξουσίας
Όποιος κατέχει την Ελένη, κατέχει το σύμβολο της ομορφιάς και της αρχαιότητας.
Η ΤΡΟΙΑ χρησιμοποιεί τα ελληνικά έργα ως απόδειξη πολιτισμικής κληρονομιάς που δεν της ανήκει.

2. Μετατροπή του κάλλους σε οικονομικό κεφάλαιο
Τα μουσεία που φυλάνε ελληνικά έργα παράγουν:
κύρος,
τουρισμό,
οικονομική ισχύ,
πολιτισμική επιρροή.
Η Ελένη γίνεται επένδυση.

3. Έλεγχος της γνώσης
Τα ελληνικά έργα δεν είναι απλώς όμορφα· είναι φορείς γνώσης.
Όποιος τα κατέχει, ελέγχει την αφήγηση της ιστορίας.

Η Τροία ως σύγχρονο σύστημα πολιτισμικής κλοπής

Η σύγχρονη Τροία είναι ένα δίκτυο ισχύος που φυλάει την Ελένη πίσω από τείχη:
μουσεία-φρούρια που δεν επιστρέφουν τα κλεμμένα έργα,
διεθνείς οργανισμοί που λειτουργούν ως απρόσιτα κέντρα εξουσίας,
οικονομικές μητροπόλεις που συσσωρεύουν πλούτο και πολιτισμικό κεφάλαιο,
ιδιωτικά αρχεία γνώσης που περιορίζουν την πρόσβαση στην παιδεία και την έρευνα.
Η Τροία δεν είναι χώρα· είναι δομή υπερσυσσώρευσης.

Η αρπαγή της Ελένης ως μηχανισμός αποικιοκρατίας

Η πολιτισμική κλοπή είναι μορφή αποικιοκρατίας.
Η αρπαγή της Ελένης είναι:
αποικιοκρατία της ομορφιάς,
αποικιοκρατία της ιστορίας,
αποικιοκρατία της μνήμης,
αποικιοκρατία της ταυτότητας.
Όταν η Ελλάδα χάνει την Ελένη της, χάνει την παγκόσμια αφήγηση της δικής της ιστορίας.

Η επιστροφή της Ελένης

Η πολιτική ανάλυση οδηγεί σε ένα βαθύ συμπέρασμα: η Ελένη πρέπει να επιστρέψει στην πατρίδα της — στην Ελλάδα.
Η επιστροφή της Ελένης σημαίνει:
επιστροφή του κάλλους,
επιστροφή της ιστορίας,
επιστροφή της μνήμης,
επιστροφή της πολιτισμικής κυριαρχίας.
Η Ελλάδα δεν ζητά απλώς αγάλματα· ζητά δικαιοσύνη.

Ποιος είναι ο πολιτικός πυρήνας του μύθου;

Η αρπαγή της Ελένης είναι η πολιτική αλήθεια ότι:
η ομορφιά γίνεται εργαλείο ισχύος,
η γνώση γίνεται ιδιοκτησία,
η ιστορία γίνεται εμπόρευμα,
η Ελλάδα γίνεται πηγή κάλλους που άλλοι θέλουν να κατέχουν.
Η Ελένη είναι το σύμβολο της Ελλάδας που αρπάζεται και η Τροία είναι το σύστημα που τη φυλακίζει.
«Η Τροία δεν είναι ένας γεωγραφικός τόπος. Είναι κάθε σύστημα που συγκεντρώνει πλούτο, γνώση, πολιτισμό και ισχύ αποσπώντας τα από τους δημιουργούς τους.»

Η ΤΡΟΙΑ πάντα κλέβει την ομορφιά της ζωής μας και μας φτωχοποιεί σε μια άσχημη καθημερινότητα

Πόσες "Ελενες" έχουμε

Η  αρπαγή της Ωραίας  Ελένης:
Ο πανάρχαιος μύθος της αρπαγής των γυναικών
(από την Τροία στη Ρώμη, Σαβίνες)
Η ιστορία είναι φαινομενικά γνωστή: μια γυναίκα απαράμιλλης ομορφιάς αρπάζεται, ένας σύζυγος οργανώνει μια γιγαντιαία εκστρατεία, και ένας πολυετής, ισοπεδωτικός πόλεμος ξεσπά, σημαδεύοντας το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Για τον δυτικό πολιτισμό, η ιστορία αυτή έχει ένα πολύ συγκεκριμένο όνομα: Ωραία Ελένη και Τρωικός Πόλεμος.
Ο Όμηρος έχει τα λογοτεχνικά πρωτεία: Από την άποψη της γραπτής καταγραφής, η Ιλιάδα (8ος αιώνας π.Χ.) είναι το αρχαιότερο ολοκληρωμένο έπος. Όταν ο Όμηρος αποτύπωνε την ιστορία στο ελληνικό αλφάβητο, τα αντίστοιχα ινδικά έπη μεταδίδονταν ακόμη αποκλειστικά προφορικά, ενώ οι κελτικές και βαλτικές παραδόσεις θα περίμεναν πολλούς αιώνες (ή και χιλιετίες) για να γνωρίσουν το μελάνι.

Οι «Ελένες» των Άλλων Μυθολογιών
1. Η «Κόρη του Ήλιου» (Βαλτική Μυθολογία) – Στη βαλτική παράδοση (Λιθουανία, Λετονία), η οποία διατήρησε τα στοιχεία, που συναντάμε την Κόρη του Ήλιου (Saulės dukrytė).
Στον φυσιολατρικό αυτό μύθο, η ηλιακή θεότητα απάγεται ή χάνεται στον ωκεανό (μια αλληγορία για τη δύση του ήλιου ή τον ερχομό του χειμώνα). Τότε, οι Δίδυμοι Θεοί-Άλογα (Ašvieniai) σπεύδουν με το άρμα τους να τη σώσουν για να φέρουν πίσω το φως.
Η σύνδεση: Ετυμολογικά, το όνομα Ελένη συνδέεται από πολλούς γλωσσολόγους με τη ρίζα *Suel- (Ήλιος / Σέλας). Στην ελληνική εκδοχή, οι Δίδυμοι διασώστες δεν είναι άλλοι από τα αδέλφια της Ελένης, τους Διοσκούρους (Κάστορα και Πολυδεύκη), οι οποίοι στην πρώιμη λατρεία τους συνδέονταν στενά με τα άλογα.
2. Σίτα και Ντραουπάντι (Ινδική Μυθολογία) – Οι Δίδυμες των Μεγάλων Επών
Στην αρχαία Ινδία, το μοτίβο διασπάται στα δύο μεγάλα έπη της σανσκριτικής λογοτεχνίας:
Σίτα (Ραμαγιάνα): Η απαράμιλλης ομορφιάς σύζυγος του πρίγκιπα Ράμα αρπάζεται από τον δαίμονα Ράβανα. Ο Ράμα συγκεντρώνει έναν μυθικό στρατό, διασχίζει τον ωκεανό, πολιορκεί το οχυρωμένο βασίλειο της Λάνκα και το καταστρέφει ολοσχερώς για να την πάρει πίσω. Η δομή είναι σχεδόν ταυτόσημη με την εκστρατεία των Αχαιών στην Τροία.
Ντραουπάντι (Μαχαμπχαράτα): Γεννημένη από μια ιερή φωτιά, η ομορφιά της γίνεται η κατάρα της αριστοκρατίας. Η δημόσια ταπείνωσή της από τους εχθρούς του συζύγου της αποτελεί το σημείο χωρίς επιστροφή που πυροδοτεί τον Μεγάλο Πόλεμο του Κουρουκσέτρα (~10ος αιώνας π.Χ.), ο οποίος οδηγεί στον αφανισμό ολόκληρης της πολεμικής τάξης της αρχαίας Ινδίας.
3. Γκουίνεβιρ και Μπλουάντεβεντ (Κελτική Παράδοση) – Η Πτώση του Βασιλείου
Αν και οι ιστορίες αυτές καταγράφηκαν κατά τον Μεσαίωνα, πατούν πάνω σε παλαιότερα κελτικά υποστρώματα της Εποχής του Σιδήρου.
Η Γκουίνεβιρ του Αρθουριανού Κύκλου ενσαρκώνει τη γυναίκα που, είτε μέσω της αρπαγής της (από τον Μέλεαγκαντ) είτε μέσω της παράνομης σχέσης της (με τον Λάνσελοτ), γίνεται ο καταλύτης για τη διάσπαση της Στρογγυλής Τράπεζας και την ολοκληρωτική πτώση του ειδυλλιακού Κάμελοτ.
Η Μπλουάντεβεντ από το ουαλικό Μαμπινόγκιον είναι μια γυναίκα «κατασκευασμένη» από λουλούδια, η οποία προδίδει τον σύζυγό της για έναν ξένο εραστή, προκαλώντας έναν αιματηρό πόλεμο, θυμίζοντας το ομηρικό πάθος του Πάρη και της Ελένης.

Από το Κοσμικό στο Ιστορικό
Η σύγκριση αυτών των παραδόσεων αναδεικνύει τη μοναδική ιδιοφυΐα της αρχαίας ελληνικής σκέψης.
Ο κοσμικός κύκλος των εποχών μετατράπηκε σε μια συγκλονιστική, ανθρώπινη τραγωδία γεμάτη ηρωισμό, πάθος και αίμα στα τείχη της Τροίας. Χάρη στον Όμηρο, αυτή η εκδοχή ήταν η πρώτη που έχει γραφτεί, χαρίζοντας στην Ελένη την αιώνια λογοτεχνική της πρωτοκαθεδρία

Αστραία

Θέλουμε την Ελένη μας πίσω κ. Νόλαν

Η Οδύσσεια έρχεται δια σκηνοθετικού χειρός Νόλαν μαζί με τον νέο Τρωικό Πόλεμο
Θέλουμε την Ελένη μας πίσω φωνάζουν οι Αχαιοί, έξω από τα τείχη της Τροίας του Χόλυγουντ.
Σάλος έχει ξεσπάσει με τις επιλογές του Χριστόφορου Νόλαν για τον cast των ηθοποιών και το ρόλο της Ελένης από την ηθοποιό Λουπίτα Νιόνγκο
Η ανακοίνωση του cast της νέας κινηματογραφικής Οδύσσειας του Χριστόφορου Νόλαν προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, ιδιαίτερα γύρω από την επιλογή της Λουπίτα Νιόνγκο και τη συζήτηση για τον ρόλο της Ελένης.
Για ακόμη μία φορά, τρεις χιλιάδες χρόνια μετά τον Όμηρο, η Ελένη γίνεται αφορμή για έναν νέο «Τρωικό Πόλεμο»· όχι με δόρατα και ασπίδες, αλλά με πληκτρολόγια, αναρτήσεις και δημόσιες αντιπαραθέσεις.
Τι είναι η Ελένη;
Ποια είναι η Ελένη;
Γιατί οι Έλληνες πήραν τα όπλα για αυτή;
Η Ελένη είναι δάδα λαμπάδα πυρσός καίει και καίγεται σαν Σέλας Φως των αρχέγονων Σελλών

Αστραία  

Ήταν ποτέ η Τροία Ατλαντίδα: Διάλογος Πλάτωνος με Αινεία

 

Ο Πλάτων και ο Αινείας σε φανταστική απεικόνιση. Στο βάθος ο ποιητής Όμηρος τους ακούει στοχαστικά

Φανταστικός διάλογος ανάμεσα στον φιλόσοφο και τον πολεμιστή από την Τροία για την Τροία και την Ατλαντίδα

Διάλογος Πλάτωνος και Αινεία

Θέμα: «Ήταν ποτέ η Τροία Ατλαντίδα ;»

Πρόσωπα:

Πλάτων, φιλόσοφος της Αθήνας

Αινείας, Τρώας πρίγκιπας, απόγονος του Δαρδάνου

Σκηνή: Στην άκρη μιας αρχαίας ακτής, ο Πλάτων ονειρεύεται — και ο Αινείας εμφανίζεται από την ομίχλη του χρόνου.

Πλάτων:

Χαίρε, ξένε που έρχεσαι από τη σκιά της Ιστορίας. Πες μου τ’ όνομά σου, να γνωρίσει ο λόγος το πνεύμα σου.

Αινείας:

Αινείας ονομάζομαι· γεννήθηκα στην Τροία, παιδί της βροχής και της στάχτης. Πέρασα φωτιές και θάλασσες, για να σώσω κάτι πιο αρχαίο απ’ τον εαυτό μου.

Πλάτων:

Σώζεις τη μνήμη σου, ή την καταγωγή σου;

Αινείας:

Σώζω τη φλόγα. Μια φλόγα που ήρθε από παλιά, από τον ουρανό ή από τη θάλασσα. Ο πρόγονος μου, ο Δάρδανος, δεν ήρθε από εδώ — ήρθε μετά το μεγάλο νερό.

Πλάτων:

Μιλάς για κατακλυσμό; Για πτώση πόλεων; Ή για την Ατλαντίδα;

Αινείας (με βλέμμα μακρινό):

Ίσως η Τροία να μην ήταν η Ατλαντίδα. Μα είχε το αλάτι στα θεμέλιά της και το μυστήριο στις στέγες της. Ό,τι θυμόταν ο λαός μου δεν ήταν της γης μόνο. Ήταν μνήμη από αλλού.

Πλάτων:

Τι εννοείς;

Αινείας:

Όταν οι ιερείς του Ίδη προσεύχονταν, δεν καλούσαν μόνο τους Ολύμπιους — καλούσαν και τις σιωπές πριν απ’ τον Όλυμπο.

“Δεν είχαμε βιβλία, Πλάτωνα. Είχαμε μνήμες.

Και μέσα στις μνήμες, φώλιαζαν πόλεις που πνίγηκαν πριν υπάρξουν.”

Πλάτων (σιωπά, μετά):

Κι εγώ το ίδιο άκουσα στην Αίγυπτο.

Για μια πολιτεία παλαιά, που η Αθήνα της αντίσταθηκε.

Και μέσα στη στάχτη της, έμεινε ένας παλμός.

Αινείας:

Ο παλμός της Τροίας.

Πλάτων:

Δηλαδή… η Τροία δεν ήταν η Ατλαντίδα.

Ήταν όμως η τελευταία που θυμόταν πώς έμοιαζε.

Αινείας:

Κι εσύ, που γράφεις τις ιδέες σαν πέτρες, να θυμάσαι:

Όποιος χάνει την Τροία του, ίσως θυμάται την Ατλαντίδα.

Κι όποιος χτίζει τη Ρώμη του, ίσως την κουβαλά.

Αστραία