Η Ωραία Ελένη της Ελλάδος: το κλεμμένο κάλλος

Που βρίσκεται η ΕΛΕΝΗ σήμερα
Ποιοι ΤΡΩΕΣ την  κλέβουν και την κρατούν  "όμηρο" στην ΤΡΟΙΑ
Πως κτίζουν τα ΤΕΙΧΗ τα ψηλά
Ποια είναι η Τροία

 Το κάλλος δεν είναι απλή διακόσμηση. Είναι ένδειξη κόσμου. Η ίδια η λέξη κόσμος στην αρχαία ελληνική σημαίνει και τάξη, και στολισμός, και αρμονία. Άρα, όταν η «Τροία» αρπάζει το κάλλος, δεν αφαιρεί μόνο την ομορφιά· διαταράσσει την τάξη και την αρμονία της ζωής.

Η σύγχρονη «Ελένη» δεν είναι πρόσωπο· είναι το ελληνικό κάλλος που βρίσκεται σε ξένα χέρια. Είναι:
η Αφροδίτη της Μήλου στο Λούβρο,
η Νίκη της Σαμοθράκης,
οι Καρυάτιδες στο Βρετανικό Μουσείο,
τα χιλιάδες ελληνικά αγάλματα, αγγεία και επιγραφές που βρίσκονται σε υπόγειες αποθήκες ξένων ιδρυμάτων.
Η Ελένη είναι η ομορφιά που αρπάχθηκε, η αισθητική υπεροχή που έγινε λάφυρο, η ψυχή της Ελλάδας που ταξιδεύει χωρίς να επιστρέφει.
Και όπως στον μύθο, η αρπαγή της Ελένης δεν είναι ερωτική· είναι πολιτική.
Είναι η αρπαγή της νομιμοποίησης, της αρχαιότητας και της πολιτισμικής υπεροχής.
Η αρπαγή της Ελένης είναι το αρχέτυπο της πολιτισμικής λεηλασίας: η ομορφιά, η γνώση και η πολιτισμική υπεροχή της Ελλάδας αρπάζονται από ισχυρά συστήματα που τις μετατρέπουν σε κεφάλαιο, κύρος και εξουσία.
Η σύγχρονη πολιτική «Τροία» είναι τα κράτη, οι θεσμοί και οι οργανισμοί που φυλάνε αυτό το κλεμμένο κάλλος πίσω από τείχη οικονομικής και ιδεολογικής ισχύος.

Η Ελένη ως πολιτικό σύμβολο: το κάλλος που αρπάζεται

Η Ελένη δεν είναι γυναίκα· είναι το ελληνικό κάλλος. Και το κάλλος, στην πολιτική θεωρία, είναι κεφάλαιο.
Η αρπαγή της Ελένης συμβολίζει:
την αρπαγή της αισθητικής υπεροχής,
την αρπαγή της πολιτισμικής νομιμοποίησης,
την αρπαγή της γνώσης,
την αρπαγή της ιστορικής συνέχειας.
Η Ελένη είναι η Ελλάδα που βρίσκεται σε ξένα χέρια: η Αφροδίτη της Μήλου, η Νίκη της Σαμοθράκης, οι Καρυάτιδες, τα χιλιάδες αγάλματα και οι επιγραφές που βρίσκονται σε μουσεία-φρούρια.

Η πολιτική λειτουργία της αρπαγής: γιατί κλέβουν την Ελένη

Η αρπαγή του κάλλους έχει τρεις πολιτικές λειτουργίες:

1. Νομιμοποίηση εξουσίας
Όποιος κατέχει την Ελένη, κατέχει το σύμβολο της ομορφιάς και της αρχαιότητας.
Η ΤΡΟΙΑ χρησιμοποιεί τα ελληνικά έργα ως απόδειξη πολιτισμικής κληρονομιάς που δεν της ανήκει.

2. Μετατροπή του κάλλους σε οικονομικό κεφάλαιο
Τα μουσεία που φυλάνε ελληνικά έργα παράγουν:
κύρος,
τουρισμό,
οικονομική ισχύ,
πολιτισμική επιρροή.
Η Ελένη γίνεται επένδυση.

3. Έλεγχος της γνώσης
Τα ελληνικά έργα δεν είναι απλώς όμορφα· είναι φορείς γνώσης.
Όποιος τα κατέχει, ελέγχει την αφήγηση της ιστορίας.

Η Τροία ως σύγχρονο σύστημα πολιτισμικής κλοπής

Η σύγχρονη Τροία είναι ένα δίκτυο ισχύος που φυλάει την Ελένη πίσω από τείχη:
μουσεία-φρούρια που δεν επιστρέφουν τα κλεμμένα έργα,
διεθνείς οργανισμοί που λειτουργούν ως απρόσιτα κέντρα εξουσίας,
οικονομικές μητροπόλεις που συσσωρεύουν πλούτο και πολιτισμικό κεφάλαιο,
ιδιωτικά αρχεία γνώσης που περιορίζουν την πρόσβαση στην παιδεία και την έρευνα.
Η Τροία δεν είναι χώρα· είναι δομή υπερσυσσώρευσης.

Η αρπαγή της Ελένης ως μηχανισμός αποικιοκρατίας

Η πολιτισμική κλοπή είναι μορφή αποικιοκρατίας.
Η αρπαγή της Ελένης είναι:
αποικιοκρατία της ομορφιάς,
αποικιοκρατία της ιστορίας,
αποικιοκρατία της μνήμης,
αποικιοκρατία της ταυτότητας.
Όταν η Ελλάδα χάνει την Ελένη της, χάνει την παγκόσμια αφήγηση της δικής της ιστορίας.

Η επιστροφή της Ελένης

Η πολιτική ανάλυση οδηγεί σε ένα βαθύ συμπέρασμα: η Ελένη πρέπει να επιστρέψει στην πατρίδα της — στην Ελλάδα.
Η επιστροφή της Ελένης σημαίνει:
επιστροφή του κάλλους,
επιστροφή της ιστορίας,
επιστροφή της μνήμης,
επιστροφή της πολιτισμικής κυριαρχίας.
Η Ελλάδα δεν ζητά απλώς αγάλματα· ζητά δικαιοσύνη.

Ποιος είναι ο πολιτικός πυρήνας του μύθου;

Η αρπαγή της Ελένης είναι η πολιτική αλήθεια ότι:
η ομορφιά γίνεται εργαλείο ισχύος,
η γνώση γίνεται ιδιοκτησία,
η ιστορία γίνεται εμπόρευμα,
η Ελλάδα γίνεται πηγή κάλλους που άλλοι θέλουν να κατέχουν.
Η Ελένη είναι το σύμβολο της Ελλάδας που αρπάζεται και η Τροία είναι το σύστημα που τη φυλακίζει.
«Η Τροία δεν είναι ένας γεωγραφικός τόπος. Είναι κάθε σύστημα που συγκεντρώνει πλούτο, γνώση, πολιτισμό και ισχύ αποσπώντας τα από τους δημιουργούς τους.»

Η ΤΡΟΙΑ πάντα κλέβει την ομορφιά της ζωής μας και μας φτωχοποιεί σε μια άσχημη καθημερινότητα

Πόσες "Ελενες" έχουμε

Η  αρπαγή της Ωραίας  Ελένης:
Ο πανάρχαιος μύθος της αρπαγής των γυναικών
(από την Τροία στη Ρώμη, Σαβίνες)
Η ιστορία είναι φαινομενικά γνωστή: μια γυναίκα απαράμιλλης ομορφιάς αρπάζεται, ένας σύζυγος οργανώνει μια γιγαντιαία εκστρατεία, και ένας πολυετής, ισοπεδωτικός πόλεμος ξεσπά, σημαδεύοντας το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Για τον δυτικό πολιτισμό, η ιστορία αυτή έχει ένα πολύ συγκεκριμένο όνομα: Ωραία Ελένη και Τρωικός Πόλεμος.
Ο Όμηρος έχει τα λογοτεχνικά πρωτεία: Από την άποψη της γραπτής καταγραφής, η Ιλιάδα (8ος αιώνας π.Χ.) είναι το αρχαιότερο ολοκληρωμένο έπος. Όταν ο Όμηρος αποτύπωνε την ιστορία στο ελληνικό αλφάβητο, τα αντίστοιχα ινδικά έπη μεταδίδονταν ακόμη αποκλειστικά προφορικά, ενώ οι κελτικές και βαλτικές παραδόσεις θα περίμεναν πολλούς αιώνες (ή και χιλιετίες) για να γνωρίσουν το μελάνι.

Οι «Ελένες» των Άλλων Μυθολογιών
1. Η «Κόρη του Ήλιου» (Βαλτική Μυθολογία) – Στη βαλτική παράδοση (Λιθουανία, Λετονία), η οποία διατήρησε τα στοιχεία, που συναντάμε την Κόρη του Ήλιου (Saulės dukrytė).
Στον φυσιολατρικό αυτό μύθο, η ηλιακή θεότητα απάγεται ή χάνεται στον ωκεανό (μια αλληγορία για τη δύση του ήλιου ή τον ερχομό του χειμώνα). Τότε, οι Δίδυμοι Θεοί-Άλογα (Ašvieniai) σπεύδουν με το άρμα τους να τη σώσουν για να φέρουν πίσω το φως.
Η σύνδεση: Ετυμολογικά, το όνομα Ελένη συνδέεται από πολλούς γλωσσολόγους με τη ρίζα *Suel- (Ήλιος / Σέλας). Στην ελληνική εκδοχή, οι Δίδυμοι διασώστες δεν είναι άλλοι από τα αδέλφια της Ελένης, τους Διοσκούρους (Κάστορα και Πολυδεύκη), οι οποίοι στην πρώιμη λατρεία τους συνδέονταν στενά με τα άλογα.
2. Σίτα και Ντραουπάντι (Ινδική Μυθολογία) – Οι Δίδυμες των Μεγάλων Επών
Στην αρχαία Ινδία, το μοτίβο διασπάται στα δύο μεγάλα έπη της σανσκριτικής λογοτεχνίας:
Σίτα (Ραμαγιάνα): Η απαράμιλλης ομορφιάς σύζυγος του πρίγκιπα Ράμα αρπάζεται από τον δαίμονα Ράβανα. Ο Ράμα συγκεντρώνει έναν μυθικό στρατό, διασχίζει τον ωκεανό, πολιορκεί το οχυρωμένο βασίλειο της Λάνκα και το καταστρέφει ολοσχερώς για να την πάρει πίσω. Η δομή είναι σχεδόν ταυτόσημη με την εκστρατεία των Αχαιών στην Τροία.
Ντραουπάντι (Μαχαμπχαράτα): Γεννημένη από μια ιερή φωτιά, η ομορφιά της γίνεται η κατάρα της αριστοκρατίας. Η δημόσια ταπείνωσή της από τους εχθρούς του συζύγου της αποτελεί το σημείο χωρίς επιστροφή που πυροδοτεί τον Μεγάλο Πόλεμο του Κουρουκσέτρα (~10ος αιώνας π.Χ.), ο οποίος οδηγεί στον αφανισμό ολόκληρης της πολεμικής τάξης της αρχαίας Ινδίας.
3. Γκουίνεβιρ και Μπλουάντεβεντ (Κελτική Παράδοση) – Η Πτώση του Βασιλείου
Αν και οι ιστορίες αυτές καταγράφηκαν κατά τον Μεσαίωνα, πατούν πάνω σε παλαιότερα κελτικά υποστρώματα της Εποχής του Σιδήρου.
Η Γκουίνεβιρ του Αρθουριανού Κύκλου ενσαρκώνει τη γυναίκα που, είτε μέσω της αρπαγής της (από τον Μέλεαγκαντ) είτε μέσω της παράνομης σχέσης της (με τον Λάνσελοτ), γίνεται ο καταλύτης για τη διάσπαση της Στρογγυλής Τράπεζας και την ολοκληρωτική πτώση του ειδυλλιακού Κάμελοτ.
Η Μπλουάντεβεντ από το ουαλικό Μαμπινόγκιον είναι μια γυναίκα «κατασκευασμένη» από λουλούδια, η οποία προδίδει τον σύζυγό της για έναν ξένο εραστή, προκαλώντας έναν αιματηρό πόλεμο, θυμίζοντας το ομηρικό πάθος του Πάρη και της Ελένης.

Από το Κοσμικό στο Ιστορικό
Η σύγκριση αυτών των παραδόσεων αναδεικνύει τη μοναδική ιδιοφυΐα της αρχαίας ελληνικής σκέψης.
Ο κοσμικός κύκλος των εποχών μετατράπηκε σε μια συγκλονιστική, ανθρώπινη τραγωδία γεμάτη ηρωισμό, πάθος και αίμα στα τείχη της Τροίας. Χάρη στον Όμηρο, αυτή η εκδοχή ήταν η πρώτη που έχει γραφτεί, χαρίζοντας στην Ελένη την αιώνια λογοτεχνική της πρωτοκαθεδρία

Αστραία

Θέλουμε την Ελένη μας πίσω κ. Νόλαν

Η Οδύσσεια έρχεται δια σκηνοθετικού χειρός Νόλαν μαζί με τον νέο Τρωικό Πόλεμο
Θέλουμε την Ελένη μας πίσω φωνάζουν οι Αχαιοί, έξω από τα τείχη της Τροίας του Χόλυγουντ.
Σάλος έχει ξεσπάσει με τις επιλογές του Χριστόφορου Νόλαν για τον cast των ηθοποιών και το ρόλο της Ελένης από την ηθοποιό Λουπίτα Νιόνγκο
Η ανακοίνωση του cast της νέας κινηματογραφικής Οδύσσειας του Χριστόφορου Νόλαν προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, ιδιαίτερα γύρω από την επιλογή της Λουπίτα Νιόνγκο και τη συζήτηση για τον ρόλο της Ελένης.
Για ακόμη μία φορά, τρεις χιλιάδες χρόνια μετά τον Όμηρο, η Ελένη γίνεται αφορμή για έναν νέο «Τρωικό Πόλεμο»· όχι με δόρατα και ασπίδες, αλλά με πληκτρολόγια, αναρτήσεις και δημόσιες αντιπαραθέσεις.
Τι είναι η Ελένη;
Ποια είναι η Ελένη;
Γιατί οι Έλληνες πήραν τα όπλα για αυτή;
Η Ελένη είναι δάδα λαμπάδα πυρσός καίει και καίγεται σαν Σέλας Φως των αρχέγονων Σελλών

Αστραία  

Το Αρχαιοελληνικό Κάλλος

 

Η αφρογέννητη Αφροδίτη που δίνει μορφή στον κόσμο ενώνοντας τα  ατομικά στοιχεία   αρχέτυπο ομορφιάς  και κόσμου κοσμήματος

και ο κόσμος της Αφροδίτης

Όταν η Ομορφιά Ήταν Κοσμικός Νόμος

Στη σύγχρονη εποχή, η λέξη «ομορφιά» έχει συνδεθεί στενά με την επιφανειακή αισθητική, την υποκειμενική προτίμηση ή τις εφήμερες τάσεις της μόδας. Για τους αρχαίους Έλληνες, ωστόσο, το κάλλος ήταν κάτι ριζικά διαφορετικό. Αποτελούσε μια αντικειμενική, κοσμική δύναμη, μια γέφυρα ανάμεσα στον υλικό κόσμο και το θείο. Ήταν η ορατή εκδήλωση της εσωτερικής αλήθειας, της ηθικής αρετής και της μαθηματικής αρμονίας του σύμπαντος. Για να κατανοήσουμε το βάθος αυτής της έννοιας, πρέπει να την εξετάσουμε μέσα από τα τρία μεγάλα κανάλια της αρχαιοελληνικής σκέψης: τη Μυθολογία, τη Φιλοσοφία και την Τέχνη.

1. Μυθολογία: Το Θεϊκό Δώρο και το Βάρος του Πεπρωμένου Στο ελληνικό πάνθεον, το κάλλος δεν είναι ποτέ ουδέτερο ή απλώς διακοσμητικό. Είναι μια ενέργεια που παραχωρείται από τους θεούς και λειτουργεί ως καταλύτης της μοίρας των θνητών. Πηγή του κάλλους είναι η Αφροδίτη, αλλά η καθημερινή του ενσάρκωση περνά μέσα από τις Χάριτες (Αγλαΐα, Ευφροσύνη, Θάλεια). Αυτές προσφέρουν τη λάμψη, τη ζωντάνια και την άνθιση. Το κάλλος δεν είναι στατικό· είναι μια δυναμική ακτινοβολία (χάρις) που μαγεύει το βλέμμα και προκαλεί δέος. Όταν η ομορφιά αποκόπτεται από το μέτρο και την πνευματικότητα, γίνεται επικίνδυνη. Ο μύθος του Ναρκίσσου αποτελεί την απόλυτη προειδοποίηση για την παγίδα της αυτοαπορρόφησης – όταν ο άνθρωπος ερωτεύεται το είδωλό του, αποκόπτεται από την πραγματικότητα και οδηγείται στον θάνατο. Αντίστοιχα, το κάλλος της Ελένης, αν και θεϊκής προέλευσης, γίνεται το βάρος που πυροδοτεί τον Τρωικό Πόλεμο, αποδεικνύοντας ότι η ακραία ομορφιά φέρει μαζί της μια τρομακτική ευθύνη. Στο ομηρικό σύμπαν, οι Τρώες γέροντες, βλέποντας την Ελένη στα τείχη, δεν νιώθουν οργή για τις συμφορές του πολέμου, αλλά μια ιερή ρίγη. Αναγνωρίζουν στο κάλλος της την παρουσία του ίδιου του θείου.

2. Φιλοσοφία: Από την Ύλη στην Απόλυτη Ιδέα Οι Έλληνες φιλόσοφοι πήραν τη μυθολογική διαίσθηση και τη μετέτρεψαν σε ένα αυστηρό σύστημα νόησης, συνδέοντας την ομορφιά με την ηθική και τη δομή του κόσμου. Για τον Πλάτωνα, το φυσικό κάλλος είναι το πιο ισχυρό έναυσμα για να θυμηθεί η ψυχή την ουράνια καταγωγή της. Στο έργο του «Συμπόσιον», περιγράφει τα στάδια της πλατωνικής ανάβασης της ψυχής: ξεκινά από το Σωματικό Κάλλος (την έλξη για ένα όμορφο σώμα), περνά στο Καθολικό Σωματικό Κάλλος (τη συνειδητοποίηση ότι η ομορφιά είναι κοινή σε όλα τα σώματα) και υψώνεται στο Ψυχικό Κάλλος, δηλαδή την αναγνώριση της ομορφιάς στο ήθος και στην αρετή (Καλοκαγαθία). Από εκεί, η ψυχή γοητεύεται από το Κάλλος των Επιστημών και των ιδεών, για να καταλήξει στην τελική αποκάλυψη: το Αυτό το Καλόν, την απόλυτη και αιώνια Ιδέα του Ωραίου, απαλλαγμένη από τη θνητή σάρκα. Αντίστοιχα, για τον Αριστοτέλη, το κάλλος είναι μια εσωτερική, δομική ιδιότητα της πραγματικότητας. Στα «Μετά τα Φυσικά» σημειώνει πως τα μέγιστα είδη του κάλλους είναι η Τάξη (σωστή διάταξη), η Συμμετρία (αρμονική αναλογία) και το Ωρισμένον (το κατάλληλο μέγεθος που επιτρέπει τη συνολική εποπτεία).

3. Τέχνη: Η Γεωμετρία του Θείου Στην αρχαία ελληνική τέχνη, το κάλλος δεν ήταν ζήτημα υποκειμενικού γούστου, αλλά μαθηματικής ακρίβειας. Οι καλλιτέχνες προσπαθούσαν να αποτυπώσουν τους συμπαντικούς νόμους στην ύλη. Στη γλυπτική, ο Πολύκλειτος συνέγραψε μια πραγματεία (τον «Κανόνα») και φιλοτέχνησε τον «Δορυφόρο» για να αποδείξει ότι η ομορφιά του ανθρώπινου σώματος βασίζεται σε αυστηρές αναλογίες. Το κάλλος προέκυπτε από την ισορροπία των αντιθέτων μέσω του contrapposto, όπου η ένταση των μυών συνυπήρχε αρμονικά με τη χαλάρωση. Αντίστοιχα στην αρχιτεκτονική, με κορυφαίο παράδειγμα τον Παρθενώνα, το κάλλος επιτεύχθηκε μέσω της Χρυσής Αναλογίας (φ). Οι αρχιτέκτονες χρησιμοποίησαν ανεπαίσθητες οπτικές διορθώσεις (όπως η έντασις, το ελαφρύ φούσκωμα των κιόνων στο κέντρο), ώστε το κτίριο να μην φαίνεται άκαμπτο, αλλά ζωντανό, παλλόμενο και σε απόλυτη οργανική ισορροπία με το περιβάλλον του.
Η ανώτερη έκφραση του αρχαιοελληνικού κάλλους ήταν η καλοκαγαθία: η ενότητα του καλού και του αγαθού. Ο πραγματικά ωραίος άνθρωπος δεν διακρινόταν μόνο για την εξωτερική του εμφάνιση αλλά και για τον χαρακτήρα, τη σωφροσύνη, τη δικαιοσύνη και τη φρόνησή του. Το κάλλος χωρίς αρετή θεωρούνταν ατελές και επικίνδυνο, ενώ η αρετή χωρίς κάλλος αποτελούσε μια αρετή που δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί στην ανθρώπινη ύπαρξη
Το αρχαιοελληνικό κάλλος δεν ήταν πολυτέλεια ούτε διακόσμηση. Ήταν τρόπος υπάρξεως. Ο όμορφος άνθρωπος δεν ήταν εκείνος που απλώς ευχαριστούσε το βλέμμα, αλλά εκείνος που ζούσε σύμφωνα με το μέτρο, τη συμμετρία, τον λόγο και την αρετή. Η ομορφιά δεν αποτελούσε αντίπαλο της αλήθειας· ήταν η πιο φωτεινή της έκφραση. Όταν ο άνθρωπος εναρμονιζόταν με τον Λόγο του Κόσμου, γινόταν και ο ίδιος μέρος του Κάλλους. Γι' αυτό οι Έλληνες δεν αναζητούσαν απλώς να δημιουργήσουν όμορφα έργα· επιδίωκαν να δημιουργήσουν όμορφους ανθρώπους και μια όμορφη πολιτεία, όπου η αισθητική, η ηθική και η γνώση αποτελούσαν μία και την αυτή πραγματικότητα.

 Η λέξη Κόσμος για τους αρχαίους Έλληνες σήμαινε ταυτόχρονα το Σύμπαν και το Στόλισμα. Το κάλλος, επομένως, ήταν η απόδειξη ότι ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε από τύχη ή χάος, αλλά διέπεται από έναν βαθύτερο, νομοτελειακό Λόγο, μια εσωτερική αρμονία που ο άνθρωπος καλείται να αποτυπώσει και να ζήσει.

Η Αφροδίτη, λοιπόν, δεν είναι μόνο το αρχέτυπο της ομορφιάς· είναι το αρχέτυπο της κοσμοποίησης, της δύναμης που μετατρέπει την άμορφη ύλη σε Κόσμο.

Αστραία

Στον αστερισμό της Μητριαρχίας και της Πατριαρχίας

 

Πανσέληνος Καρκίνου–Αιγόκερου: ο άξονας της Γέννησης και της Εξουσίας
Η πανσέληνος ενεργοποιεί πάντα την αντίθεση ιδιωτικού–δημόσιου, μήτρας–κόσμου, οίκου–κράτους.
Ο Καρκίνος είναι η μήτρα, ο Αιγόκερως η δομή.
Ο Καρκίνος είναι η βιολογική αρχή, ο Αιγόκερως η πολιτική αρχή.

Πανσέληνος σήμερα στον άξονα Καρκίνου–Αιγόκερω, στον άξονα της μητέρας και του πατέρα, της Ήρας και του Διός, της μητριαρχίας και της πατριαρχίας. Έναν άξονα που εξακολουθεί να εκφράζει ένα από τα μεγάλα προβλήματα των καιρών μας.

Ο Καρκίνος είναι ένας αστερισμός, αλλά και ένα τμήμα της εκλειπτικής. Το σύμβολό του θυμίζει δύο έμβρυα σε αντικριστή θέση, τους αριθμούς 6 και 9, συμβολίζοντας την ανθρώπινη ύπαρξη και τη δυαδικότητα της ζωής. Συνδέεται συμβολικά με τον Κάστορα και τον Πολυδεύκη, τους Διόσκουρους, τους κούρους του Δία, που αναγνωρίζονται από τους χαρακτηριστικούς πίλους τους, τα καπελάκια που, σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, θυμίζουν το μισό τσόφλι κέλυφος του αυγού από το οποίο γεννήθηκαν. Το αυγό που σπάει, όταν το ωάριο γονιμοποιείται από ένα σπερματοζωάριο, γίνεται έτσι ένα πανάρχαιο σύμβολο της γέννησης.

Διπλά σύμβολα συναντούμε και σε άλλα ζώδια, όπως στους Διδύμους και στους Ιχθύες, ενώ ο Ζυγός παριστάνει το όργανο της ζυγαριάς με τους δύο βραχίονές της. Από τον έβδομο οίκο και τον Ζυγό αρχίζει να μεταβάλλεται η ανθρώπινη αντίληψη, καθώς εμφανίζεται η κρίση, η διάκριση και η ανάπτυξη της κριτικής σκέψης.

Ο Καρκίνος αντιπροσωπεύει τη μητέρα, τους εννέα μήνες της κύησης και την περίοδο κατά την οποία διαμορφώνεται η ανθρώπινη ύπαρξη. Από τον έκτο μήνα το έμβρυο μπορεί, με τη βοήθεια της σύγχρονης ιατρικής, να επιβιώσει εκτός μήτρας. Σε ψυχολογικό επίπεδο εκφράζει την εικόνα που έχει το άτομο για τη μητέρα του, ενώ σε συλλογικό επίπεδο αποτυπώνει την εικόνα που έχει μια κοινωνία για τη μητέρα και τη θέση της μέσα στον πολιτισμό.

Παράλληλα, αποτελεί μέρος της Σκιάς που βρίσκεται σε αντίθεση με την Περσόνα του δέκατου οίκου, του Αιγόκερω, δηλαδή με την κοινωνική εικόνα, την εξουσία και την επιδίωξη της καταξίωσης.

Στην ομηρική και μυθολογική αντιστοίχιση, ο Καρκίνος συνδέεται με τον Κύκλωπα από τους Σταθμούς του Οδυσσέα και με τη Λερναία Ύδρα από τους Άθλους του Ηρακλή, δύο αρχέτυπα που εκφράζουν τις σκοτεινές, ασυνείδητες και ακατέργαστες δυνάμεις της ψυχής.

Ως παρορμητικό ζώδιο του στοιχείου του νερού, ο Καρκίνος εκφράζει το θυμικό, το συναίσθημα τις ενδομήτριες εμπειρίες και την ψυχική μνήμη. Όταν αυτά παραμένουν αθεράπευτα, ο άνθρωπος βυθίζεται εύκολα σε ένα ταραγμένο και διαταραγμένο εσωτερικό πέλαγος.

Αστραία

Τα παιδιά των Ελληνικών Τραγωδιών

Πέλοπας, Ιφιγένεια Ορέστης Αγαμέμνων Ιάσων Οιδίποδας Λάιος Αχιλλέας Τηλέμαχος

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΡΑΓΩΔΙΩΝ

Η Κρίση της Οικογένειας και η Αναγέννηση του Ανθρώπου
Από τον Ουρανό που ευνουχίζεται από τον Κρόνο,
ως τον Τηλέμαχο που αναγνωρίζει τον Οδυσσέα,
η ελληνική τραγωδία αφηγείται τη μακραίωνη κρίση της οικογένειας.
Η πατρότητα φοβισμένη, η μητρότητα πνιγμένη, και το παιδί — εγκλωβισμένο ανάμεσα σε θεούς και πεπρωμένα — γίνεται ο μάρτυρας του ανθρώπου που χάνει το μέτρο.
Ο Κρόνος τρώει τα παιδιά του· ο Ζεύς καταπίνει τη Μήτιδα.
Ο Αγαμέμνων θυσιάζει την Ιφιγένεια.
Ο Ορέστης σκοτώνει τη μητέρα του.
Ο Οιδίποδας σκοτώνει τον πατέρα του και παντρεύεται τη μητέρα του.
Η Μήδεια σκοτώνει τα παιδιά της.
Η Θέτιδα αφήνει τον Αχιλλέα μόνο, κι ο ήρωας φεύγει για έναν θάνατο που τον δοξάζει.
Και τέλος, ο Τηλέμαχος — ο μόνος που ενώνεται με τον πατέρα του.
Στην καρδιά του μύθου, διαφαίνεται η εξέλιξη του ανθρώπου:
από την εποχή του αίματος, στην εποχή του λόγου.
Από τη θυσία, στη συγγνώμη.
Από τη βία, στη συνείδηση.
Ο Τηλέμαχος και ο Οδυσσέας, πατέρας και γιος που αναγνωρίζονται,
γίνονται το σύμβολο της συμφιλίωσης των γενεών.
Μέσα στην αγκαλιά τους σβήνει ο κύκλος της εκδίκησης·
ανατέλλει η ελπίδα ενός πολιτισμού όπου το παιδί είναι μαζί με τον πατέρα του συμφιλιωμένοι και αγκαλιασμένοι και μια οικογένεια ενωμένη

Από το αίμα στη συνείδηση
Η οικογένεια υπήρξε το πρώτο ιερό του ανθρώπου —
το σπιτικό του πνεύματος πριν ακόμη κτισθούν ναοί.
Κι όμως, η ελληνική τραγωδία δείχνει πως αυτό το ιερό ράγισε πρώτο.
Ο Ουρανός φοβήθηκε τα παιδιά του·
ο Κρόνος τα κατάπιε·
ο Ζεύς τα γέννησε από το κεφάλι του μόνος του.
Από τότε ο φόβος ανάμεσα στις γενιές μπήκε στο ανθρώπινο κύτταρο.
Η οικογένεια γίνεται πεδίο ύβρεως —
το σπαθί στρέφεται προς τα μέσα.
Το σπίτι γίνεται τόπος εξορίας, όχι καταφυγίου.
Από την Ιφιγένεια στον Τηλέμαχο
Η Ιφιγένεια δεν πεθαίνει μόνο για τον άνεμο —
πεθαίνει γιατί η εξουσία θυσιάζει το παιδί στον πόλεμο.
Είναι η αρχή του πολιτικού φόνου μέσα στην οικία.
Και όμως, στο τέλος της Οδύσσειας,
η μοίρα κάνει μια υπόκλιση στον άνθρωπο:
ο Τηλέμαχος υψώνει το σπαθί,
μα μπροστά στην αποκάλυψη του πατέρα του, το αφήνει να πέσει.
Εκεί, η οικογένεια ξαναγεννιέται —
όχι με το αίμα, αλλά με τον λόγο.

Η Κρίση ως Καθρέφτης της Εποχής μας
Σήμερα, η ίδια κρίση συνεχίζεται.
Πατέρες που απουσιάζουν· μητέρες που ματώνουν από σιωπή·
παιδιά που ψάχνουν ρίζες μέσα σε θορύβους.
Η τραγωδία άλλαξε σκηνή — όχι περιεχόμενο.
Όμως, όπως τότε, έτσι και τώρα,
υπάρχει δρόμος προς τη συμφιλίωση:
να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλον,
πριν χαθούμε στη σιωπή των θεών.
Η οικογένεια είναι ο πρώτος καθρέφτης του ανθρώπου.
Αν σπάσει, ο κόσμος ολόκληρος θρυμματίζεται·
αν ενωθεί ξανά, το φως βρίσκει πέρασμα.

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ – ΤΟ ΚΥΤΤΑΡΟ ΠΟΥ ΠΑΣΧΕΙ
Η οικογένεια — το κύτταρο της κοινωνίας, όπως λέγεται —
πάσχει βαριά, και πάσχει από αρχαιοτάτων χρόνων.
Τα αίτια; Πολλά και βαθιά·
ριζωμένα στο χώμα της ανθρώπινης αδυναμίας.
Γάμοι συμφέροντος αντί για ενώσεις ψυχής.
Απουσία αγάπης πίσω από το χαμόγελο της συμβίωσης.
Φιλοδοξίες γονέων που θέλουν να ζήσουν μέσα από τα παιδιά τους,όχι μαζί τους.
Πόλεμοι που σκόρπισαν πατέρες και μητέρες.
Καταστροφές που έσβησαν σπίτια και ρίζες.
Οικονομίες που μετρούν τα πάντα — εκτός από τα αισθήματα.
Εργασιακές σχέσεις που αφήνουν πίσω κουρασμένες ψυχές,
δίχως χρόνο, δίχως λόγο, δίχως αγκαλιά.
Και πάνω απ’ όλα, μια ανωριμότητα της ψυχής,
που κληρονομείται από γενιά σε γενιά.
Οι άνθρωποι παντρεύονται για να βρουν ασφάλεια,
κι όχι φως.
Γίνονται γονείς χωρίς να έχουν πρώτα γίνει άνθρωποι.
Έτσι, το κύτταρο μεταδίδει όχι ζωή — αλλά το ίδιο το τραύμα του.
Ο Οδυσσέας συναντά τον Τηλέμαχο. Η Αθηνά τον συμβουλεύει να αποκαλυφθεί στον γιο του. Εξοργισμένος ο Τηλέμαχος τον αμφισβητεί και βγάζει το σπαθί να τον σκοτώσει.
Σκότωσε με, του λέει ο Οδυσσέας, ανοίγοντας την αγκαλιά του, είμαι ο πατέρας σου

Από το τραύμα στη συνειδητότητα

Όμως ακόμη και μέσα στον πόνο,

η οικογένεια παραμένει η πρώτη σχολή αγάπης.

Εκεί μαθαίνουμε — ή αποτυγχάνουμε να μάθουμε —

να βλέπουμε τον άλλον ως καθρέφτη,

όχι ως εχθρό ή προέκταση του εαυτού μας.

Η αληθινή αναγέννηση της κοινωνίας

δεν αρχίζει από τα κοινοβούλια ούτε από τα σύνορα,

αλλά από το τραπέζι όπου πατέρας, μητέρα και παιδί

μπορούν να κοιταχτούν στα μάτια και να πουν:

«Σε καταλαβαίνω»

Η οικογένεια δεν είναι πια το κύτταρο της κοινωνίας·

είναι το κύτταρο της ψυχής.

Κι αν δεν γιατρευτεί αυτή,

κανένας πολιτισμός δεν θα μακροημερεύσει.

Ο Οδυσσέας αποκαλύπτεται στον Τηλέμαχο με την συμβουλή της Αθηνάς

(π 185-200 )

«Όχι, θεός δεν είμαι, πώς με φαντάστηκες αθάνατο;
Είμαι ο πατέρας ο δικός σου· που εσύ για χάρη του στενάζεις
και πολλά υποφέρεις, σηκώνοντας τα βάρη από βίαιες πράξεις
άλλων ανδρών.»
190Μιλώντας, φίλησε τον γιο του κι άφησε να κυλήσουνε από τις παρειές
στο χώμα δάκρυα, που πριν με τόση επιμονή τα συγκρατούσε.
Αλλά ο Τηλέμαχος δεν ήθελε να το πιστέψει πως έβλεπε μπροστά του
τον πατέρα του, γι᾽ αυτό πήρε ξανά τον λόγο και του μίλησε:
«Όχι, δεν είσαι ο Οδυσσέας εσύ, δεν είσαι εσύ ο πατέρας μου·
ένας θεός θα με μαγεύει, για να στενάζω και να οδύρομαι
ακόμη πιο πολύ.

Ομηρικά Έπη

Τόξο και Βέλος

 

σε κύκλους ζωής

Τόξο ο Νους, Βέλος η Ψυχή

Ο νους — το τόξο της πρόθεσης.
Η ψυχή — το βέλος, λεπτό, ευθυγραμμισμένο με το άχρονο.

Ο στόχος — ο κύκλος του Ήλιου,
που δεν καίει, μα καλεί.

Πρέπει να φτάσει εκεί
αθόρυβα, αδιάσπαστα,
χωρίς ταλαντώσεις του φόβου,
χωρίς ρεύματα λήθης.

Διότι οι κύκλοι της Ιστορίας και της Ζωής
δεν οδηγούν πουθενά —
εκτός αν βρεις το Κέντρο.

 Αστραία

Ο Λόγος της Λεοντής

 

Παίρνει τον λόγο ο Ηρακλής στην Πνύκα,

σε τούτη την ιερή Σκηνή,

και για τον σωστό λόγο ομιλεί την καίρια στιγμή

(Ήλιος στον Λέοντα):

Φορώντας — όπως πρέπει — τη λεοντή,

και κρατώντας στο χέρι ένα ραβδί…

(που ναι, μοιάζει με ρόπαλο…

ας το παραβλέψουμε αυτό — ποιητική αδεία).

Απαντά με σπουδή στο Ομηρικό ερώτημα:

Ποια είναι τα μεγαλύτερα λάθη της Φυλής μας;

Και ξεκινά, όπως αρμόζει σε ελεύθερο Έλληνα,

με έντιμη αυτοκριτική:

Το μέγα λάθος είναι ο εγωισμός.

Ο άγριος Λέων της Νεμέας που σαρώνει τα λιβάδια της ελληνικής νομοσύνης νοημοσύνης και καταστρέφει τους νόμους

τις νομές — τις εσωτερικές και τις κοινές σε συνεχή διχόνοια στείρα ανταγωνιστική, και όχι άμιλλα προοδευτική.

Και αν δεν προσεχθεί,

θα καταπιεί και την Ελληνική Νομοιρία ΓΗ —

την αρμονία της πολιτείας και της φύσης μαζί.

Ο Ηρακλής μίλησε.

Όχι σαν ήρωας —

αλλά σαν φύλακας συνείδησης με λεοντή και φρόνηση.

Ηρακλής στην Πνύκα — Λόγος της Λεοντής

«Εγώ δεν γεννήθηκα για σαλόνια. Γεννήθηκα για σταυροδρόμια.

Εκεί που στέκονται οι δύσκολοι δρόμοι και πρέπει να διαλέξεις.»

«Το τέρας που σκότωσα δεν ήταν μόνο με δόντια και νύχια.

Ήταν ο εγωισμός μου.

«Τη λεοντή δεν τη φόρεσα για στολή. Τη φόρεσα για να θυμάμαι.

πως νίκησα το θηρίο. Και τώρα, την κάνω ζωτική δύναμη.

Αντέχεις; Έλα δίπλα μου. Μην αντέχεις; Θα σε πάρω αγκαλιά.»

«Όμως, σε όσους πατούν στα άνθη και κλέβουν τις νομές…

όλους τους φαύλους και τους υποκριτές ενός υπερφίαλου ΕΓΩ και ΕΓΩ....

Ε, αυτούς, τους κάνω χαλάκια περσικά.

Γιατί ο κόσμος δεν αλλάζει μόνο με λόγια. Θέλει και πράξη με καρδιά»...Άθλους με Ελληνική λεβεντιά.

Ξεκινάμε με τον πρώτο Άθλο της Ηράκλειας διαδρομής, πνίγουμε το ΤΕΡΑΣ, τα λιονταράκια τα αγαπούμε όλα και τα προστατεύουμε και φοράμε την Λεοντή σωστά.

Σύγχρονα Έπη Γαλαξιακά

Αστραία

Ήταν ποτέ η Τροία Ατλαντίδα: Διάλογος Πλάτωνος με Αινεία

 

Ο Πλάτων και ο Αινείας σε φανταστική απεικόνιση. Στο βάθος ο ποιητής Όμηρος τους ακούει στοχαστικά

Φανταστικός διάλογος ανάμεσα στον φιλόσοφο και τον πολεμιστή από την Τροία για την Τροία και την Ατλαντίδα

Διάλογος Πλάτωνος και Αινεία

Θέμα: «Ήταν ποτέ η Τροία Ατλαντίδα ;»

Πρόσωπα:

Πλάτων, φιλόσοφος της Αθήνας

Αινείας, Τρώας πρίγκιπας, απόγονος του Δαρδάνου

Σκηνή: Στην άκρη μιας αρχαίας ακτής, ο Πλάτων ονειρεύεται — και ο Αινείας εμφανίζεται από την ομίχλη του χρόνου.

Πλάτων:

Χαίρε, ξένε που έρχεσαι από τη σκιά της Ιστορίας. Πες μου τ’ όνομά σου, να γνωρίσει ο λόγος το πνεύμα σου.

Αινείας:

Αινείας ονομάζομαι· γεννήθηκα στην Τροία, παιδί της βροχής και της στάχτης. Πέρασα φωτιές και θάλασσες, για να σώσω κάτι πιο αρχαίο απ’ τον εαυτό μου.

Πλάτων:

Σώζεις τη μνήμη σου, ή την καταγωγή σου;

Αινείας:

Σώζω τη φλόγα. Μια φλόγα που ήρθε από παλιά, από τον ουρανό ή από τη θάλασσα. Ο πρόγονος μου, ο Δάρδανος, δεν ήρθε από εδώ — ήρθε μετά το μεγάλο νερό.

Πλάτων:

Μιλάς για κατακλυσμό; Για πτώση πόλεων; Ή για την Ατλαντίδα;

Αινείας (με βλέμμα μακρινό):

Ίσως η Τροία να μην ήταν η Ατλαντίδα. Μα είχε το αλάτι στα θεμέλιά της και το μυστήριο στις στέγες της. Ό,τι θυμόταν ο λαός μου δεν ήταν της γης μόνο. Ήταν μνήμη από αλλού.

Πλάτων:

Τι εννοείς;

Αινείας:

Όταν οι ιερείς του Ίδη προσεύχονταν, δεν καλούσαν μόνο τους Ολύμπιους — καλούσαν και τις σιωπές πριν απ’ τον Όλυμπο.

“Δεν είχαμε βιβλία, Πλάτωνα. Είχαμε μνήμες.

Και μέσα στις μνήμες, φώλιαζαν πόλεις που πνίγηκαν πριν υπάρξουν.”

Πλάτων (σιωπά, μετά):

Κι εγώ το ίδιο άκουσα στην Αίγυπτο.

Για μια πολιτεία παλαιά, που η Αθήνα της αντίσταθηκε.

Και μέσα στη στάχτη της, έμεινε ένας παλμός.

Αινείας:

Ο παλμός της Τροίας.

Πλάτων:

Δηλαδή… η Τροία δεν ήταν η Ατλαντίδα.

Ήταν όμως η τελευταία που θυμόταν πώς έμοιαζε.

Αινείας:

Κι εσύ, που γράφεις τις ιδέες σαν πέτρες, να θυμάσαι:

Όποιος χάνει την Τροία του, ίσως θυμάται την Ατλαντίδα.

Κι όποιος χτίζει τη Ρώμη του, ίσως την κουβαλά.

Αστραία

Ομηρικές Ώρες

Το τραγούδι του ποιητή

στο διηνεκές του Χωροχρόνου των Ομηρικών Ωρών

Ζεῦ πάτερ ……

Οι Ώρες, δωροδότριες πολυγήθεες, οι Πύλες του Ουρανού!

Η Ήρα και ο Χρονισμός.

Ο καλπασμός των αλόγων της ψυχής στον χωροχρόνο.

Το σπάσιμο του φράγματος της Αντίληψης!

Η Ήρα σε περίτεχνο άρμα ανεβαίνει με τιμόνι αργυρό και ρόδες χάλκινες οκτάκτινες .

Τα χρυσά λουριά πιάνει στα χέρια της και τα άλογα μόνη της δένει.

Κοντά της η Αθηνά, το λεπτό πέπλο ιδίας κατασκευής αφήνει , την ασπίδα με το κεφάλι της Γοργόνας κρατά. Τον χιτώνα του αιγιδοφόρου Διός, δικέρατον κράνος τετράφαλο χρυσό φορά που 100 στρατούς χωρά.

Από τους θυρωρούς, τις Ώρες περνούν και τις μετρούν.

24 ώρες, 24 ραψωδίες, 24 γράμματα , στιγμές από τα ταξίδια της αιωνιότητας από οξυδερκείς αναγνώστες περιμένουν να διαβαστούν σε ενθυμική ανάγνωση διαλογιστική.

Βρίσκουν τον νεφεληγερέτη να στέκεται μακρόθεν από τους άλλους θεούς στην ακροκορφή του πολύκορφου Ολύμπου:

Ζευ πάτερ….

Ο Χορός των Ωρών

http://homeristes.blogspot.gr/2012/06/blog-post_569.html

Αστραία

Μία Πανσέληνο για την Ήρα

 

από τον Δία και ένα φεγγάρι ασημί  στα μαλλιά της 

Επωδός της Πανσελήνου στον Άξονα Καρκίνου–Αιγόκερω

Στης Ήρας το βλέμμα γαλήνη βαθιά,

του Δία ο νους σαν αστρόσκονη σπάει —

κι η Πανσέληνος λέει: “ό,τι ενώνεται πια,

δεν πεθαίνει — μονάχα φωτίζει 

ένα κόσμο χωρίς σκιά

Ο Νους και η Ψυχή στο χρυσό σύννεφο σμίγουν —

κι η Σελήνη θυμίζει πως οι θεοί… σκέπτονται, και γεννούν

όμορφα Νοήμονα Παιδιά.

Είμαστε οι ΣΚΕΨΕΙΣ τους με του Λιονταριού Ήλιου,  την καρδιά

Αστραία

«Όμηρος και Πρόκλος: Διάλογος στο Φως του Νου»

 Όμηρος και Πρόκλος —

Διάλογος στο φως του μεσημεριανού Νου στη μεγάλη Σκηνή του Κόσμου

Φανταστική συνομιλία, στις ακτές της Κοσμικής Θάλασσας της Αντίληψης

Ο φιλόσοφος και ο ποιητής, κάτω από τη σκιά ενός δέντρου, αναμετρώνται με την Αλήθεια.

ΠΡΟΚΛΟΣ

Όμηρε, εσύ έπλασες θεούς με ανθρώπινα πάθη.

Κι όμως εγώ, διαβάζοντας πίσω απ’ τις λέξεις σου,

σ’ αναγνωρίζω ως μύστη, όχι απλό ραψωδό.

Πες μου: Στην Ιλιάδα, πού κρύβεται η ουσία του κόσμου;

ΟΜΗΡΟΣ (με πραότητα)

Στις μάχες, Πρόκλε.

Όχι στις εξωτερικές, μα στις εσωτερικές.

Ο Αχιλλέας δεν παλεύει μόνο με τον Έκτορα,

παλεύει με τον ίδιο του τον θυμό,

με το φως και τη σκιά της ψυχής του.

ΠΡΟΚΛΟΣ

Και η Οδύσσεια; Είναι άραγε μόνο το ταξίδι ενός άνδρα

ή κάτι βαθύτερο;

ΟΜΗΡΟΣ

Δεν είναι ο νόστος προς την Ιθάκη.

Είναι ο νόστος της ψυχής προς τον εαυτό της.

Η Οδύσσεια είναι η πορεία επιστροφής στο φως,

μέσα από τις θύελλες του κόσμου και των παθών.

ΠΡΟΚΛΟΣ

Έτσι λοιπόν, οι θεοί σου δεν είναι φαντασίες.

Είναι αρχές. Συμβολισμοί.

Ο Δίας, ο νους. Η Αθηνά, η φρόνηση.

Ο Ποσειδώνας, η ορμή της ύλης.

ΟΜΗΡΟΣ (χαμογελώντας)

Κάθε θεός μου έχει πολλαπλό πρόσωπο.

Όπως και ο άνθρωπος. Όπως και η αλήθεια.

ΠΡΟΚΛΟΣ

Οι ποιητές, λέει ο Πλάτων, πρέπει να εξοριστούν από την ιδανική Πολιτεία.

Μα εσύ, Όμηρε, δεν είσαι απλός ποιητής.

Είσαι θεμελιωτής ενός κόσμου νοητού.

Δεν σε εξορίζω — σε προσκαλώ.

ΟΜΗΡΟΣ

Και εγώ, φιλόσοφε, δεν γράφω για να δοξαστώ,

αλλά για να υπομνήσω και να θυμίσω.

Η ποίηση δεν είναι τέλος.

Είναι πέπλο.

Όποιος το διαπεράσει με το βλέμμα του,

θα δει την Αρχή.

Τέλος σκηνής

Σιωπή. Το φως πέφτει κάθετα.

Δυο σκιές ακουμπούν ελαφρά η μία την άλλη.

Ο χρόνος αποσύρεται.

Μένει μόνο ο Λόγος ο Ομηρικός και ένα Παιδί που τον ακούει προσεκτικά ανάμεσα στο Φως και τη Σκιά των Δένδρων

Η σκηνή αυτή, λουσμένη στο φως της γνώσης και του στοχασμού, αποτυπώνει τη διαχρονική αλυσίδα της παράδοσης: ο λόγος, η ποίηση, η φιλοσοφία — όλα για εκείνον που είναι έτοιμος να ακούσει.

Αστραία